Vandaag verloor het Nederlandse voetbal een van zijn grootste iconen. Rinus Israël, de onverzettelijke verdediger en latere trainer, is op 83‑jarige leeftijd overleden. In dit blog duik ik in zijn levensverhaal: van arbeidersmatig opgroeien in Amsterdam-Noord tot Europees voetbalhistorie. Inclusief anekdotes, hoogte- en dieptepunten.

Steenhard in de defensie – Jeugd en doorbraak bij DWS

Opgegroeid in Amsterdam-Noord, hielp de jonge Rinus mee zand en stenen sjouwen voor de straat—een leven van harde arbeid en discipline. Hij voetbalde bij DWV, tot DWS hem in 1962 een profcontract gaf – hij tekende “blind” omdat hij zo blij was.

In zijn tweede seizoen (1963‑64) promoveerde DWS naar de Eredivisie en werd meteen landskampioen – een stunt die sindsdien ongeëvenaard is.

Europacup, wereldbeker en legende bij Feyenoord

In 1966 maakte Israël voor een destijds recordbedrag van 450.000 gulden de overstap naar Feyenoord. Met zijn grimmige en effectieve spelvorm vormde hij samen met Theo “De Tank” Laseroms het meest gevreesde duo in de Nederlandse defensie.

1970 – Hoogtepunten:

• Scoorde de 1‑1 in de Europa Cup‑I‑finale tegen Celtic in Milaan en leverde de assist voor de winnende goal.
• Als eerste Nederlander tilde hij de Cup met de Grote Oren omhoog – Feyenoords allereerste Europacup‑I‑triomf.
• Later dat jaar won Feyenoord de Wereldbeker tegen Estudiantes, met Israël als kapitein.
• Ook in 1974 werd hij met Feyenoord UEFA-cupwinnaar en liet hij zich weer gelden, ondanks op dat punt al knieklachten.

Oranje en WK 1974: aan de zijlijn, gedreven door hartklachten

Israël speelde 47 interlands voor Nederland en behoorde tot de selectie die tweede werd op het WK 1974. Door slijtage in beide knieën eindigde zijn rol als invaller; op de bank belandde hij achter Arie Haan en Wim Rijsbergen.

Toch stond hij in die periode nog aan de basis van de UEFA-cupwinst voor Feyenoord – zelfs met een beperkte rol, schitterde hij in Europa.

Dieptepunten: blessures, cynisme en trainerstroubles

Vanaf het begin van de jaren ’70 worstelde Israël met zijn gezondheid. Zijn knieën, getekend door hard werken, uiteindelijk verhinderen hem om langer te spelen. Hij omschreef zichzelf als “van IJzeren Rinus was niet veel meer over” toen zijn loopbaan afliep.

Als trainer kende hij wisselend succes. Hij leidde onder andere Dinamo Boekarest (kampioen 1992), Al‑Wahda (2001) en ADO Den Haag (2003) naar titels. Toch zei hij zelf dat zijn carrière als trainer niet vlekkeloos verliep:

“Ik was niet diplomatiek genoeg, schold iedereen verrot en hield geen rekening met de verschillende karakters”.

Mens achter de bunker: humor, kwetsbaarheid en familieliefde

Ondanks zijn harde reputatie op het veld, genoot Israël van een zacht leven buiten de lijnen. Je ontmoette hem veel in een fietsenwinkel in Landsmeer, waar hij liever achter de schermen bleef en genoot van een kop koffie.

Hij bekende dat hij bang was voor de dood—elke dag opgelucht als hij weer wakker werd. Ook zijn kleinkind sprak liefdevol over hem: “Lieve opa. Je hebt tot het laatste toe gevochten, maar zelfs jij kon deze onmogelijke strijd niet winnen”.

Erfgoed en nalatenschap

• Door spelers als Robin van Persie werd hij herinnerd als “een grote rol in onze Feyenoord‑familie”.
• Peter Bosz, voormalig technisch manager bij Feyenoord, noemde hem verrassend “een lieve en aardige man”.
• Zijn legacy leeft voort in de fundamenten van Feyenoords verdediging, in verhalen over zijn grootheidsmomenten en menselijke kwetsbaarheid.

Complex mens

Rinus Israël was meer dan een harde verdediger: hij was een complex mens van vlees en bloed. Tussen de pieken van een Europacup en het dal van blessures, bleef hij trouw aan zichzelf. Een man die met zwartgallige humor, boerenwijsheid en liefde voor zijn familie de harten van velen veroverde.

Rust zacht, IJzeren Rinus. Je nalatenschap leeft voort – op de tribunes, in de wandelgangen van De Kuip en in de herinneringen van wie je kende.